Midwinterhoornwandeling met een verhaal

Posted on 3 dec, 2018

Wandeling met een verhaal, 2 december 2018

Er zijn zo van die dagen dat je eigenlijk jezelf het liefst weer onder de dekens verstopt. Vandaag was er zo een. Ik hoorde de regen kletteren op het dak, brrr.

Maar ja, vandaag is natuurlijk wel de eerste advent, en dat betekent dat we voor het eerst weer buiten op onze hoorn mogen blazen. Dus toch maar mijn warme nest verlaten en de spullen verzamelen die  ik allemaal nodig denk te hebben. Gisteren al de vuurkorf met toebehoren klaar gezet.

Wat moet ik eigenlijk aan doen. Wel of geen shirt met lange mouwen, wel of geen thermo-ondergoed…. Buiten gekomen lijkt het niet zo koud te zijn, dus maar niet te veel aantrekken.

Uiteindelijk met een auto vol spullen, en niet te vergeten mijn hoorns en happen, op weg naar Oldenzaal.

Mijn plekje was dit keer aan de Koppelboerweg. Erwin had de banner hier gisteren al neer gezet. We hadden de mooie Plechelmus afbeelding.

Harry Frans was al in gesprek met de bewoners van het pand. Wat een geweldige gastvrije mensen weer, en vooral wat een ontzettend mooie plek, waar we mogen blazen. Zo’n kapschuur is toch wel een fijn beschut en droog plekje…. 

Maar goed, de vuurkorf aan gemaakt, plek ingericht en de auto uit het zicht gezet. “Denk aan het plaatje”, ik hoor het onze veurman zeggen. Nou met dat plaatje zat het hier wel goed.

Ondertussen is ook Alex gearriveerd en blazen we onder eerste “roep”. De bewoonster van het huis blijkt ook een hoorn te hebben, en na wat aarzelende probeersels komen er toch wel mooie tonen uit. Nieuwe aanwinst voor volgend seizoen?

Tot mijn verrassing wordt ook Emiel bij ons afgezet. Fijn, een goede blazer met zulke mooie klanken is meer dan welkom. Zelfs in zit blaast hij de sterren uit de hemel.

Kort na half elf komen de eerste wandelaars al voorbij. Het miezert nog steeds, maar de meesten blijven wel staan om onze mooie banner te lezen en een praatje te maken. Er komen steeds groepjes mensen langs. Zo hé, dat gaat goed. Haha, we blazen zelfs een koppeltje reeën het bos uit…

 

Regelmatig klinkt er een applausje  op. Ik sta hier dan ook met een dijk aan blazers hé.

In het middag uur brengt onze gastgever een heerlijke soep. Lekker hoor. 

Ik had zelf de borden, messen en zo mee genomen……. Maar eh…. de worst vergeten , dus de soep ging er prima in.

Na het eten wordt het steeds rustiger. De meeste wandelaars waren blijkbaar vroeg vertrokken. Het maakt ons niet zoveel uit. We blazen, kletsen, blazen, kletsen en drinken een borreltje van de gastvrouw.

Wat heerlijk  om weer zo volop te mogen blazen.

Uiteindelijk de boel weer opgeruimd en nog even naar de tennisclub gereden voor een bakje soep en een praatje.

Ik denk dat we allemaal tevreden kunnen zijn. Zo’n 200 wandelaars mogen begroeten. De nieuwe wegwijzers werden erg mooi gevonden, en de route was goed uitgezet. Hulde aan de organisatoren!

Blaasmaatjes, bedankt voor deze gezellige midwinterhoorn dag.

 

Zo, dit was het begin van het seizoen. Ik heb wel zin in het vervolg. Kom maar op!

 

Groetjes allemaal, Elske